Горња Расовача
Негде после средине 18. века, не зна се тачно кад и коjим поводом становници Расоваче, уместо jедног села, постали су становници два нова села, Горња и Доња Расовача.
Назив села потиче од имена дрвета храст, коjе се на нашем подручjу назива рас. Трагови веома старе храстове шуме се могу и данас наћи на брду изнад села, али и у читавом атару села са северне стране насеља. До краjа XX века у центрима оба села били су вишевековни брестови испод коjих су се сељани окупљали за Духове и друге светковине.
Када jе село подељено на два дела, тада су додељени нови власници. Тако jе Горња Расовача додељена Уjмару, братанцу Уjмар-бега, коме jе припадао Бучић, а Доњу Расовачу jе добио господар села Ганче Хаџић.
Према попису из 1874. године, у селу jе било 12 домаћинсттва чиjе фамиље и данас ту живе и то Ђокићи-Николићи, Jовановићи-Ганићи, Миловановићи, Врапци (Jовановићи, Стоjковићи и Вељковићи), Прокићи, Ранђеловци и Терзићи.
Освештањем цркве Св. Петка у Доњоj Расовачи 1937. године, основана jе нова парохиjа-црквена општина. Први свештеник jе био Драга Павићевић, а данашњи jе протоjереj Александар-Саша Стоjиљковић коjи jе истовремено и парох у Житорађи и у Расовачи.
Први писмени човек у селу jе био Стеван-Стевча Митровића рођен 1900. године, писар и деловођа општине Староборжурске, а први коjи jе наставио школовање после основне школе, а завршио и средњу, вишу школу, факултет, магистрирао и докторирао jе Бошко С. Прокић. Наjстариjи човек у Добричу уопсте jе био из овог села Анта Митровић, живео jе око 120 година. Наjуспешниjи занатлиjа у селу био jе Срђан Миткић, Никола Вељковић познати гаjдаш и брица, а наjуспешниjи колар пре рата Сава Миткић.
Величина атара овог села се ниjе мењала од оснивања и износи 239 хектара, а становништво се бави производњом жита, повртарством и производњом Облачинске вишње.